Wednesday, July 22, 2009

आयुष्य नक्की काय असतं ?

आयुष्य नक्की काय असतं ?
हासर्या फ़ुलावरचं दव असतं..
नाचर्या मुलाचं नाच असतं..
दुखर्या ह्रुदयाचा घाव असतं..

आयुष्य नक्की काय असतं,
समुद्रात चाललेलं दिशाहिनं जहाजं असतं,
किनारा शोधत फ़िरायच असत,
वादळांनी डगमगुन जायचं नसतं.

आयुष्य नक्की काय असत?
ते एक तलम रेशमी वस्त्र असत..
ज्याचे त्यानेच ते विणायच असत
पण अति ताणायच नसत..

आयुष्य नक्की काय असत?
सतत गुन्तत जाणारे ते एक कोडे असत
ते ज्याचे त्यानेच सोडवायच असत

आई

देव काय असतो माहित नव्हते मला

जाणीव झाली मला जेव्हा मी पाहिले तुला


वेदना काय असतात माहित नव्हते मला

जाणीव झाली मला जेव्हा तिने माझ्यासाठी सहन केल्या तेव्हा


प्रेम काय असते माहित नव्हते मला

जाणीव झाली मला जेव्हा तिने माझ्यावर जिवापाड प्रेम केले तेव्हा


त्याग काय असतो माहित नव्हते मला

जाणीव झाली मला जेव्हा तिने माझ्यासाठी त्याग केला तेव्हा


वाट काय असते माहित नव्हते मला

जाणीव झाली मला जेव्हा तू मला योग्य वाट दाखवालिस तेव्हा


कोणत्याही जाणीवशिवाय आलो होतो या जगात मी

जीवन काय असते हे तू दाखवून दिले मला

कधीतरी असेही जगून बघा.....!!

माणूस म्हणून जगताना
हा एक हिशोब करुन तर बघा!
"किती जगलो" याऐवजी "कसे जगलो"?
हा एक प्रश्न जरा मनाला विचारुन तर बघा!
कधी असेही जगून बघा.....

कधीतरी एखाद्यावर विनोद करण्याआधी
समोरच्याचा विचार करुन तर बघा!
तर कधी कोणाच्या हास्यासा� ी, समाधानासा� ी
न आवडलेल्या विनोदावरही हसुन तर बघा!
कधी असेही जगून बघा.....

संकटांमुळे खचून जाणारे तर शेकडोंनी मिळतात
कधीतरी अडचणींवर मात करण्याची हिम्मत दाखवुन तर बघा!
स्वतःपुरता विचार तर नेहमीच करतो आपण
कधीतरी बुडत्या्सा� ी का� ीचा आधार होउन तर बघा!
कधी असेही जगून बघा.....

वर्तमान आणि � वि्ष्याची चिंता तर सदाचीच असते
कधीतरी � ूतकाळाच्या वि्श्वात गुंगून तर बघा!
काळाची वाळू हातातुन निसटली म्हणुन काय झाले?
आधी अनु� वलेला क्षण पुन्हा एकदा जगून तर बघा!
कधी असेही जगून बघा.....

प्रतिसादाची काळजी का करावी नेहमी?
एखाद्यावर जिवापाड,निर्मळ,एकतर्फी प्रेम करुन तर बघा!

कधीतरी असेही जगून बघा.....!!


आयुष्यात पहिल्यादा कोणीतरी मनापासुन आवडल होत

आयुष्यात पहिल्यादा कोणीतरी मनापासुन आवडल होत
खरच तिच्यावर मी मनापासुन प़ेम केल होत

पहिले आम्हा दोघांमध्ये फक्त मैत्रीच नात होत
नंतर मात्र तिच वागण बोलण मला आवडत गेल होत

एके दिवशी सकाळी तिला माझी बनशील का अस विचारल होत
तिने मात्र उत्तर न देताच निघण पसंत केल होत

दोन दिवसांनी मात्र तिने उत्तर नाही अस दिल होत
मैत्रीच नात मात्र पुढे चालु ठेवीन अस सांगितल होत

हळु हळु मात्र तिच्या मैत्रीच गोड विष प्याव लागत होत
विसरता येत नाही म्हणुन मैत्रीवर समाधान मानाव लागत होत

नंतर मात्र आयुष्य संपवावस वाटत होत
पण तिला दोष लागेल म्हणुन तेही जगाव लागत होत

इतरांसाठी मात्र माझ प़ेम एकतफी॔ होत
पण मी मात्र तिच्यासाठी प़ेम साठवुन ठेवल होत


Tuesday, July 21, 2009

स्वाभिमान.....


अहं ठेचला गेला.. की,
उफाळतो तो ....... राग..!
राग वांझोटा असला.. की,
होतं ते ....... दु:ख..!
दुःख रिचवावं लागलं.. की,
येते ती ...... लाचारी..!
लाचारी मान्य केली.. की,
येते ती .. कृतिहीनता....... मृत अवस्था..!
जिवंत मुडद्यांना वास्तवाच्या झळा लागल्या.. की,
येतं ते.. भान..!
भानावर असलेल्याने.. केलेली कृती,
म्हणजे स्वाभिमान......!!!
स्व अभिमान.

Aasan

Wednesday, June 10, 2009

ओठांवर आलेले शब्द….

ओठांवर आलेले शब्द…
तुला माहित आहे का …… तुला माहित आहे का ……

स्वप्नांच्या गावात तुझ्यासोबत फिरताना …
प्रत्येक क्षण मिळावा असे वाटते …
पण स्वप्न आणि वास्तव यांच्यातले …
अंतर नेहमी वाढत जाते ……

मी कधीही तुला विचारुन प्रेम केले नाही …
त्यामुळे तुझ्या होकराचा प्रश्नच येत नाही …
हे सर्व कसे झाले हे मलाच कळालं नाही ……

आज आशा वाटेवर मी उभा आहे
समोर काहीच दिसत नाही …
पण मागे फिरावे की नाही
हे ही समजत नाही …

पण या वाटेवर चालत राहण्याचा …
मी प्रयत्न करेन …
तुझ्या सोबत न रहता ,
तुझ्यामानत राहण्याचा प्रयत्न करेन …

मी फक्त तुझ्यावरच प्रेम केले आहे …
यात आकर्षणाचा भाग नाही
पण कर्ताव्याची जान आहे हे ही खर …
माझे जीवन तुला कधीच विसरणार नाही …

चल हे आयुष्य॥तू तुझ्या मना प्रमाणे जग ..
पण येणारा जन्म हा फक्त माझ्या साठी राखून ठेव …
पण पुन्हा असे का वाटत की कोण जाणे
दूसरा जन्मच नसेल तर कोण जाणे …

ओठांवर आलेले शब्द तसेच सांडून जातात…
मी बोलतच नाही
डोळ्यांत दाटलेले भाव तसेच विरून जातात…
तिला कळतच नाही

तिच्याकडे पाहिलं की पाहतच राहतो…
स्तब्ध होऊन
तिच्याकड नाही पाहिलं की तीच निघून जाते…
क्षुब्ध होऊन

चन्द्रतारे तोडून तिला आणून द्यायचं मनात येतं
पण हे शक्य नाही हेही लगेच ध्यानात येता

मग मी माझी इच्छा फुलावरच भागवतो
बुकेही नाहीच परवडत हाही हिशेब आठवतो

पण फुल तिला द्यायची हिम्मतच होत नाही
बोलानाच काय, तेव्हा तिच्या बाजुलाही फिरकत नाही

मग एखाद्या जाड पुस्तकात फुल तसच सुकत जातं
सगली तयारी सगळी हिम्मत नेहमी असंच फुकट जातं

काही केल्या तिच्या मनाचा थांगपत्ता लागत नाही
माझं मन तिच्याशिवाय काहिसुद्धा मागत नाही

ती नाही म्हणेल याची भीती वाटते
ती नाही म्हणेल याची भीती वाटते
पण तरीही आज ठरवलंय तिला सांगायचं
तिच्यासाठी असलेलं आयुष्य तिच्याच स्वाधीन करायचं

कुणास ठाऊक ?
तिच्याही एखाद्या पुस्तकात
माझ्यासाठीची सुकलेली फुलं असतील!